Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc (POChP) to choroba układu oddechowego, na którą w Polsce choruje około 2 milionów osób (około 380 milionów na świecie). Nieleczona POChP może stopniowo ograniczać aktywność życiową i zawodową, z czasem nawet skazując na niesamodzielność i prowadząc do inwalidztwa. Szansą na uniknięcie takiego scenariusza jest zgłoszenie się do lekarza, gdy tylko pojawi się podejrzenie POChP. O objawach i czynnikach ryzyka tej choroby przeczytasz w naszym artykule.
POChP – co warto wiedzieć o tej chorobie?
Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc to coraz większy problem zdrowotny. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że do 2030 roku POChP będzie trzecią przyczyną umieralności. Zwróćmy również uwagę na wysokie koszty społeczne tej choroby, która w wielu przypadkach prowadzi do konieczności zaprzestania aktywności zawodowej, skazując na uzależnienie się od pomocy innych.
POChP to choroba, która prowadzi do trwałego ograniczenia przepływu powietrza przez dolne drogi oddechowe. Wywołuje ją stan zapalny w oskrzelach, który skutkuje zmianami w miąższu płuc i w naczyniach płucnych.
POChP to konsekwencja długotrwałej ekspozycji na szkodliwe czynniki środowiskowe, w tym pyły i gazy oraz dym tytoniowy. Bezpośrednim skutkiem choroby jest pogorszenie wydolności organizmu oraz zaburzenie innych funkcji życiowych, włącznie z pracą układu sercowo-naczyniowego.
To warto wiedzieć:
Szczególnie ciężki przebieg POChP można zaobserwować u osób z chorobami współistniejącymi, jak osteoporoza, cukrzyca, rak płuca, nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca czy rozstrzenie oskrzeli.
Grupy ryzyka Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc
POChP jest chorobą jednoznacznie kojarzoną z palaczami wyrobów tytoniowych. To właśnie osoby, które palą m.in. papierosy (w tym biernie oraz tzw. papierosy elektroniczne) są szczególnie narażone na ryzyko zachorowania na Przewlekłą Obturacyjną Chorobę Płuc, co stanowi konsekwencję długotrwałej ekspozycji na dym tytoniowy i zawarte w nim toksyny.
Podejrzenie POChP coraz częściej pojawia się u osób, które nie używają wyrobów tytoniowych, natomiast są narażone na oddychanie zanieczyszczonym powietrzem. Pyły i toksyczne związki chemiczne tworzące zjawisko smogu stanowią dziś jeden z głównych czynników ryzyka Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc.
Czynniki szkodliwe, które mogą wywołać POChP, występują również w specyficznym środowisku pracy. Warto tutaj wspomnieć przede wszystkim o przedstawicielach takich zawodów, jak górnik, hutnik, metalurg, rolnik, operator maszyn, budowlaniec, mechanik samochodowy, sprzątaczka, fryzjerka czy kosmetyczka.
Podejrzenie POChP? Nie ignoruj tych objawów
Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc może się przez długi czas (nawet latami) rozwijać bezobjawowo lub dawać tylko skąpe, nieswoiste objawy, zbliżone do tych towarzyszących infekcji dolnych i górnych dróg oddechowych, paleniu wyrobów tytoniowych czy nawet alergii wziewnej.
Stąd podkreślamy, że każdy, kto ma powyżej 40 lat, pali lub palił wyroby tytoniowe, funkcjonuje w warunkach wysokiego zanieczyszczenia powietrza czy jest narażony na wdychanie pyłów i oparów chemicznych w swoim środowisku pracy, powinien zwracać baczną uwagę na takie objawy, jak:
- Przewlekły kaszel;
- Odkrztuszanie plwociny (czyli wydzieliny z płuc, czasami o ropnym charakterze);
- Narastająca duszność;
- Pogorszenie tolerancji wysiłku (gorsza kondycja, męczliwość, wolna regeneracja);
O objawach Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc czytaj też na stronie internetowej https://oddychajmy.pl/podstawowe-objawy/.
Podejrzewasz POChP? Nie zwlekaj z wizytą u lekarza
Pierwsze kroki w przypadku podejrzenia POChP należy skierować do swojej przychodni. To lekarz POZ podejmie decyzję, czy zasadne jest skierowanie pacjenta do poradni pulmonologicznej, w której ewentualnie będzie kontynuowana pogłębiona diagnostyka w kierunku tej choroby.
To warto wiedzieć:
Podstawowym badaniem wykorzystywanym w diagnostyce POChP jest spirometria.
Jeśli podejrzenie POChP się potwierdzi i choroba zostanie zdiagnozowana, to pacjent otrzyma propozycję leczenia. POChP jest chorobą, której nie można wyleczyć, natomiast poddaje się ona i profilaktyce, i leczeniu.
Dobrana terapia ma na celu zmniejszenie nasilenia objawów, co daje choremu szansę na zachowanie samodzielności oraz poprawę ogólnej jakości życia.
Artykuł partnera
