Można żyć bez trzustki, jednak wiąże się z przymusem przyjmowania leków, które zastąpią jej funkcje w organizmie. Dzięki nowym lekom, rokowanie po operacji usunięcia trzustki jest coraz lepsze.
Czym jest trzustka?
Trzustka to gruczoł znajdujący się w jamie brzusznej, pod żołądkiem. Jej kształt przypomina przypomina podłużny balon, z zaokrągloną głową i cieńszym, zwężającym się ku końcowi ciałem. Jej zaokrąglona część jest wygięta w stronę dwunastnicy. Z kolei reszta trzustki leży między żołądkiem a kręgosłupem.
Warto dodać, że trzustka wytwarza substancje kontrolujące poziom cukru we krwi i pomaga w trawieniu pokarmów. Produkuje między innymi glukagon, polipeptyd trzustkowy i insulinę. Insulina pomaga obniżać poziom cukru we krwi. Z kolei glukagon zwiększa poziom cukru we krwi. Trzustka produkuje także enzymy, które pomagają trawić pokarm w jelicie (trawią białka, węglowodany, tłuszcze).
Czy można żyć bez trzustki?
Trzustka jest niezwykle ważnym narządem, a jej choroby i uszkodzenia mogą prowadzić do poważnych konsekwencji. Zatem czy można żyć bez trzustki? Otóż można, choć trzeba wprowadzić pewne zmiany do swojego życia. Chociaż usunięcie trzustki może być nieuniknione w niektórych przypadkach, jak w przypadku raka trzustki, to konieczna jest substytucyjna terapia enzymatyczna i insulinoterapia, a także zmiana stylu życia i diety. Najważniejsze jest, aby pacjenci regularnie monitorowali swoje zdrowie i korzystali z pomocy lekarzy i specjalistów, aby jak najlepiej zarządzać swoim stanem zdrowia i jakością życia po usunięciu trzustki.
Długość życia bez trzustki
Operacja usunięcia całej trzustki jest obecnie rzadko wykonywana. Jednak może być konieczna w przypadku raka trzustki, ciężkiego zapalenia trzustki lub uszkodzenia trzustki w wyniku urazu. Twoje rokowanie zależy od choroby, na którą chorujesz. Jedno badanie wykazało, że wskaźnik przeżycia po siedmiu latach po operacji dla osób z niezłośliwymi stanami, takimi jak zapalenie trzustki, wynosił 76 procent. Jednak wskaźnik przeżycia po siedmiu latach dla osób z rakiem trzustki wynosił 31 procent.
Życie bez trzustki – czyli kiedy rozważa się jej usunięcie?
Choroby, które mogą wymagać usunięcia trzustki, obejmują:
- Przewlekłe zapalenie trzustki. Zapalenie to pogarsza się z czasem, a czasami operacja jest konieczna w celu złagodzenia bólu związanego z chorobą.
- Raka trzustki i innych nowotworów lokalnych. Niektóre nowotwory zaczynają się w lub w pobliżu trzustki, ale mogą rozprzestrzeniać się na inne części ciała. Rak, który rozprzestrzenia się na trzustkę z innych narządów, również może wymagać operacji usunięcia trzustki.
- Uszkodzenia trzustki. W przypadku poważnych uszkodzeń może być konieczne usunięcie trzustki.
- Hiperinsulinemiczna hipoglikemia. Warunkiem tym jest wysoki poziom insuliny, co powoduje bardzo niskie poziomy cukru we krwi.
Operacja usunięcia trzustki i okres rekonwalescencji
Zdarza się, że inne organy znajdujące się blisko trzustki, także należy usunąć. Mowa tutaj o m.in.:
- dwunastnicy (pierwszą część jelita cienkiego),
- niektórych węzłach chłonnych w pobliżu trzustki,
- śledzionie,
- części żołądka,
- pęcherzyku żółciowemu.
Może być konieczne przejście na dietę płynną i zażywanie środków przeczyszczającego dzień przed operacją, aby oczyścić jelita. Może też być konieczne zaprzestanie przyjmowania niektórych leków na kilka dni przed operacją. Podczas operacji zostanie zastosowana ogólna anestezja, aby pacjent zasnął podczas operacji i nie odczuwał bólu. Po udanym usunięciu trzustki i innych organów chirurg ponownie połączy żołądek i pozostałą część przewodu żółciowego z drugą częścią jelita cienkiego – jelitem czczym. Dzięki temu połączeniu, będzie możliwe przemieszczanie się pokarmu z żołądka do jelita cienkiego.
Życie bez trzustki – jak dalej wygląda?
W przypadku usunięcia trzustki konieczne jest stosowanie substytucyjnej terapii enzymatycznej. Ważne jest również dostarczanie organizmowi insuliny, aby pomóc mu w trawieniu i metabolizowaniu cukrów. Wymaga to od pacjenta ścisłego monitorowania stężenia glukozy we krwi oraz częstego stosowania insulinoterapii. Wraz z tą diagnozą zmienia się także dieta, która musi być bogata w białka i niskocukrowa. Niektórzy pacjenci mogą potrzebować dodatkowej pomocy w postaci terapii psychologicznej, ponieważ utrata narządu wewnętrznego może być trudna emocjonalnie i wpłynąć na ich jakość życia.
